Sara's blog
Web-logs van leden
Pagina's
Je einde in zicht
Bij ons op school is er De Conciërge. Er zijn er meerdere, maar deze is van een totaal ander kaliber dan de anderen, die vooral absenten noteren en onderhoud plegen aan het kopieerapparaat. Hij is namelijk helderziend. Zegt ie. En hij leest aura's. Ik was al eens voor hem gewaarschuwd, aangezien hij leerlingen en onderwijzend personeel al jaren de stuipen op het lijf jaagt, maar ben gelukkig niet zo (bij)gelovig. Ooit vertelde hij een leerling dat deze nooit ouder dan achttien zou worden. Dit leverde hem een waarschuwing op, maar hij mocht blijven - hij had waarschijnlijk van tevoren al 'gezien' hoe ver hij kon gaan.
Toen ik net in opperbeste stemming - want half één en nu al klaar - richting de uitgang van de school liep, schoot hij me aan op het schoolplein. Ik was met een smoesje vroeg vertrokken en vreesde dat hij dat meteen gezien had aan de kosmische kleurenkrans die om mij heen hing. Betrapt. Maar nee, hij wilde gewoon even een praatje maken. Alles leuk en aardig, mijn trein ging toch nog lang niet.
Hij begon me te ondervragen over beroepsperspectief, levensovertuiging, diepe wensen en verlangens en wat al niet meer. Zonder dat ik het doorhad, stond ik de beste man mijn hele levensverhaal uit de doeken te doen. Dit alles midden op het schoolplein, op luid volume en in het zicht van een handjevol - inmiddels lachende - leerlingen. Uiteindelijk vroeg hij zelfs of ik kinderen wilde, wat ik bevestigend beantwoordde. 'Maar voorlopig nog lang niet, hoor! Ik heb nog flink wat goede jaren voor me.' Hij keek me met een schuin oog aan en vroeg: 'Oh ja?' Ouch...
Ik zei dat ik nu toch echt mijn trein moest gaan halen en liep al bij hem vandaan, toen hij me nog nariep dat ik dingen niet te lang moest uitstellen en nooit op vakantie moest gaan zonder reisverzekering. Een beetje beduusd wandelde ik verder. Eenmaal bij het station aangekomen, hoorde ik nog net de spoorbomen die het vertrek van mijn trein aankondigden. Dan maar wachten op de volgende, dacht ik. Hoewel ik er volgens De Conciërge misschien maar beter voor had kunnen springen.
Toen ik net in opperbeste stemming - want half één en nu al klaar - richting de uitgang van de school liep, schoot hij me aan op het schoolplein. Ik was met een smoesje vroeg vertrokken en vreesde dat hij dat meteen gezien had aan de kosmische kleurenkrans die om mij heen hing. Betrapt. Maar nee, hij wilde gewoon even een praatje maken. Alles leuk en aardig, mijn trein ging toch nog lang niet.
Hij begon me te ondervragen over beroepsperspectief, levensovertuiging, diepe wensen en verlangens en wat al niet meer. Zonder dat ik het doorhad, stond ik de beste man mijn hele levensverhaal uit de doeken te doen. Dit alles midden op het schoolplein, op luid volume en in het zicht van een handjevol - inmiddels lachende - leerlingen. Uiteindelijk vroeg hij zelfs of ik kinderen wilde, wat ik bevestigend beantwoordde. 'Maar voorlopig nog lang niet, hoor! Ik heb nog flink wat goede jaren voor me.' Hij keek me met een schuin oog aan en vroeg: 'Oh ja?' Ouch...
Ik zei dat ik nu toch echt mijn trein moest gaan halen en liep al bij hem vandaan, toen hij me nog nariep dat ik dingen niet te lang moest uitstellen en nooit op vakantie moest gaan zonder reisverzekering. Een beetje beduusd wandelde ik verder. Eenmaal bij het station aangekomen, hoorde ik nog net de spoorbomen die het vertrek van mijn trein aankondigden. Dan maar wachten op de volgende, dacht ik. Hoewel ik er volgens De Conciërge misschien maar beter voor had kunnen springen.
Commentaar (1) |
2010. 06. 16. 13:51:14